Szczegółowe warunki dla budynku hotelu związane z obsługą osób niepełnosprawnych

Agnieszka Wasilewska        01 sierpnia 2017        Komentarze (0)

W poprzednim wpisie pisałam o rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Reguluje ono wymogi dla budynków jednorodzinnych, jak również budynków użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego, a więc również hoteli. Nie sposób w krótkim opracowaniu omówić wszystkich wymogów, przewidzianych w celu dostosowania budynków dla osób niepełnosprawnych. Opiszę więc kilka z nich, aby wyjaśnić, jakich kwestii dotyczą.

Dobrym przykładem wymogów, które rozporządzenie nakazuje spełnić przy budowie hotelu, jest wymóg, który wydaje się oczywistością: furtki w ogrodzeniu przy budynkach nie mogą utrudniać dostępu do nich osobom niepełnosprawnym poruszającym się na wózkach inwalidzkich. Również położenie drzwi wejściowych do budynku oraz kształt i wymiary pomieszczeń wejściowych powinny umożliwiać dogodne warunki ruchu, w tym również osobom niepełnosprawnym. Do wejść powinny być doprowadzone utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać.

Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić miejsca postojowe dla samochodów, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Ich liczbę i sposób urządzenia należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Projektując miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, należy spełnić szereg innych warunków i to jest doskonały przykład bardziej szczegółowych przepisów rozporządzenia. Przykładowo mogą być one usytuowane w odległości nie mniejszej niż 5 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego i zamieszkania zbiorowego oraz zbliżone bez żadnych ograniczeń do innych budynków. Miejsca te wymagają odpowiedniego oznakowania. Szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni – długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego.

Wymagania budowlane w związku z dostosowaniem hotelu do potrzeb osób niepełnosprawnych

Agnieszka Wasilewska        07 czerwca 2017        Komentarze (0)

Tworzenie obiektów dostosowanych do obsługi osób niepełnosprawnych to nie tylko obowiązek prawny, ale w obecnych czasach również wymóg rynku i otwieranie się na nowych odbiorców usług. W Polsce podstawowym aktem prawnym, podejmującym tematykę dostosowania obiektów budowlanych, a więc również hoteli, do wymogów osób niepełnosprawnych jest ustawa z dnia 8 marca 2016r. Prawo budowlane, która nakazuje obiekty budowlane projektować i budować zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi niezbędne warunki do korzystania z obiektów przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich.

Powyższy przepis jest bardzo ogólny – tak naprawdę po przeczytaniu go nadal nie wiesz, w jaki sposób dostosować budynek do potrzeb osób niepełnosprawnych.  Szczegółowe warunki sprecyzowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Reguluje ono wymogi dla budynków jednorodzinnych, jak również budynków użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego. W kolejnych wpisach w tej kategorii postaram się omówić niektóre z tych wymogów.

Przykłady takich wymogów znajdziesz tutaj.

Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie reguluje między innymi wymagania dla poszczególnych rodzajów i kategorii obiektów hotelarskich. Poszczególne załączniki do tego rozporządzenia szczegółowo opisują wymagania dla poszczególnych obiektów. Załącznik 8 wskazuje minimalne wymagania w zakresie dostosowania obiektów hotelarskich do potrzeb osób niepełnosprawnych:

  1. w obiektach powyżej 50 jednostek mieszkalnych co najmniej jedna jednostka mieszkalna powinna być dostosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych w sposób określony w pkt. 7-9 i dla każdych kolejnych rozpoczętych 100 jednostek mieszkalnych co najmniej jedna;
  2. ogólnodostępne elementy wyposażenia obiektu, takie jak urządzenia komunikacji wewnętrznej, przyciski i wyłączniki, powinny być umieszczane na wysokości 90-110 cm, umożliwiającej swobodne korzystanie osobom poruszającym się na wózku;
  3. należy zapewnić co najmniej jeden telefon ogólnodostępny przystosowany do korzystania przez osoby niepełnosprawne, umieszczony na wysokości 90-110 cm, umożliwiającej swobodne korzystanie osobom poruszającym się na wózku;
  4. co najmniej jedno stanowisko recepcyjne powinno dysponować ladą o wysokości nieprzekraczającej 90 cm, z podjazdem o wysokości minimum 67 cm lub powinno być wydzielone osobne stanowisko obsługi osób poruszających się na wózkach;
  5. w salach gastronomicznych i wielofunkcyjnych należy przystosować miejsca umożliwiające korzystanie z usług osobom na wózkach;
  6. przyciski sterujące windami powinny być opisane w sposób czytelny dla niewidzących, a windy wyposażone w sygnalizację dźwiękową;
  7. jednostki mieszkalne, o których mowa w pkt. 1, powinny zostać wyposażone w poręcze i uchwyty, ułatwiające korzystanie z urządzeń higieniczno-sanitarnych;
  8. wyłączniki światła, sygnalizacja przywoławcza, telefon i sterowanie telewizorem powinny być dostępne z łóżka;
  9. w jednostkach mieszkalnych, o których mowa w pkt. 1, należy zapewnić umeblowanie umożliwiające korzystanie osobom poruszającym się na wózkach, w tym wysokość podjazdu minimum 67 cm pod płytę stołu, biurka i umywalki.

Tematem tym zajmowałam się już we wpisie: Opłaty na rzecz SAWP, ZAIKS, STOART i innych organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi. Wskazałam tam na wyrok Trybunału Sprawiedliwości, w którym potwierdzone zostało, że udostępnianie telewizji i radia w pokojach hotelowych jest publicznym udostępnianiem.

Dzisiejszy wpis związany jest z niedawnym wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 lutego 2017r.  w sprawie C-641/15, która dotyczyła  kwestii austriackiego hotelu. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że artykuł 8 ust. 3 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że udostępnianie programów telewizyjnych i radiowych za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych nie stanowi udostępniania dokonywanego w miejscu dostępnym publicznie za opłatą. Cena za pokój hotelowy nie jest, podobnie jak cena za usługę gastronomiczną, opłatą wstępu żądaną konkretnie jako wynagrodzenie za publiczne udostępnianie programu telewizyjnego lub radiowego, lecz stanowi przede wszystkim wynagrodzenie za usługę noclegu, do której dodane są, w zależności od kategorii hotelu, określone dodatkowe usługi, takie jak udostępnianie programów telewizyjnych i radiowych za pośrednictwem odbiorników będących na wyposażeniu pokojów, a cena za te usługi co do zasady jest zawarta w cenie za nocleg i nie jest wyodrębniona. Chociaż przekazywanie sygnału za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych i radiowych zainstalowanych w pokojach hotelowych stanowi świadczenie dodatkowej usługi, która ma wpływ na standard danego zakładu hotelowego i w konsekwencji na cenę pokoju, to jednak w ramach badania istnienia czynności publicznego udostępnienia w rozumieniu, odpowiednio, art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 nie można uznać, że owo dodatkowe świadczenie jest oferowane w miejscu dostępnym publicznie za opłatą w rozumieniu art. 8 ust. 3 tej drugiej dyrektywy.

Z pełną treścią wyroku zapoznasz się tutaj.

Wyrok jest bardzo ciekawy w kontekście sporów na temat opłat pobieranych przez takie organizacje jak SAWP, ZAIKS, STOART i inne od hoteli, ale również od innych przedsiębiorców. Ciekawe, czy wyrok wpłynie na praktykę i orzecznictwo Sądów polskich. Odpowiedź uzyskamy dopiero po zakończeniu sprawy na gruncie polskich przepisów, w której strona powoła się na ten wyrok Trybunału Sprawiedliwości. Pytanie prejudycjalne do Trybunału nie dotyczyło bowiem samego publicznego udostępniania, a udostępniania za opłatą. Jeśli chodzi o pojęcie publicznego udostępniania, Trybunał orzekł już w poprzednich wyrokach, że zainstalowanie w pokojach hotelowych odbiorników i dostarczanie za ich pomocą sygnału telewizyjnego stanowi publiczne udostępnianie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, dotyczącego prawa autorów do ich utworów, a także w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115, dotyczącego prawa wykonawców i producentów fonogramów do godziwego wynagrodzenia. Jak podkreślił zaś Rzecznik Generalny w swojej opinii: „przedmiot i zakres ochrony przewidzianej w przepisach, których dotyczyły wymienione wyroki, jest inny niż w art. 8 ust. 3 dyrektywy 2006/115. Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 dotyczy bowiem bardzo szeroko ujętego prawa autorów do zezwalania lub zakazywania publicznego udostępniania ich utworów w jakiejkolwiek formie i za pomocą dowolnego środka przekazu. Z kolei art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 ustanawia jedynie prawo producentów fonogramów i wykonawców do jednorazowego wynagrodzenia z tytułu użycia opublikowanego fonogramu w celu jego publicznego udostępnienia.

Spółka cywilna

Agnieszka Wasilewska        28 marca 2017        Komentarze (0)

Spółka cywilna  to umowa pomiędzy wspólnikami, którzy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Spółka cywilna nie posiada podmiotowości prawnej, ani statusu przedsiębiorcy. Przy dokonywaniu czynności z innymi podmiotami, stroną pozostają wspólnicy. Wspólnicy są podmiotami prawa, spółka zaś jest wyłącznie łączącą ich umową. Każdy wspólnik będący osobą fizyczną musi posiadać wpis do CEIDG. Spółka nie posiada odrębnego majątku. Majątek spółki cywilnej to w rzeczywistości wspólne mienie wspólników objęte współwłasnością.

Umowa spółki powinna być zawarta na piśmie. Forma ta zastrzeżona jest dla celów dowodowych. Należy jednak pamiętać, że w przypadku wniesienia niektórych wkładów do wspólnego majątku wspólników, np. własności nieruchomości – do zawarcia umowy spółki wymagana jest forma szczególna, w przypadku nieruchomości aktu notarialnego.

10 informacji, które warto znać na temat spółki cywilnej:

  1. Udział w spółce cywilnej wiąże się z szeroką odpowiedzialnością. Wspólnicy odpowiadają solidarnie za długi spółki. Wszyscy wspólnicy odpowiadają majątkiem wspólnym oraz każdy z osobna całym swym majątkiem osobistym. Wierzyciel może żądać zaspokojenia z majątku wybranego przez siebie wspólnika, niektórych z nich lub wszystkich łącznie.
  2. Niezbędnymi elementami umowy spółki cywilnej jest oznaczenie stron umowy, celu gospodarczego oraz działań podejmowanych przez wspólników do jego realizacji. Umowa spółki cywilnej może być zawarta na czas oznaczony lub nieoznaczony. W nazwie muszą się znaleźć imiona i nazwiska wspólników z dopiskiem s.c., można dodatkowo zamieścić nazwę samej spółki, która będzie np. oddawać charakter jej działalności,
  3. Wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo na świadczeniu usług. Domniemywa się równą wartość wniesionych wkładów.
  4. Wspólnik nie może rozporządzać udziałem we wspólnym majątku wspólników ani udziałem w poszczególnych składnikach tego majątku. W czasie trwania spółki wspólnik nie może domagać się podziału wspólnego majątku wspólników.
  5. W braku odmiennego postanowienia umowy każdy wspólnik uczestniczy w zyskach i stratach ze spółki cywilnej w częściach równych. W umowie spółki można inaczej ustalić stosunek udziału wspólników w zyskach i stratach. Można nawet zwolnić niektórych wspólników od udziału w stratach. Natomiast nie można wyłączyć wspólnika od udziału w zyskach. Wspólnik może żądać podziału i wypłaty zysków dopiero po rozwiązaniu spółki. Jednakże gdy spółka została zawarta na czas dłuższy, wspólnicy mogą żądać podziału i wypłaty zysków z końcem każdego roku obrachunkowego.
  6. Co do zasady każdy ze wspólników spółki cywilnej jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki oraz umocowany do jej reprezentacji. Każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników prowadzić sprawy, które nie przekraczają zakresu zwykłych czynności spółki. Jeżeli jednak przed zakończeniem takiej sprawy chociażby jeden z pozostałych wspólników sprzeciwi się jej prowadzeniu, potrzebna jest uchwała wspólników. Każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników wykonać czynność nagłą, której zaniechanie mogłoby narazić spółkę na niepowetowane straty.
  7. Jeżeli spółka została zawarta na czas nieoznaczony, każdy wspólnik może z niej wystąpić wypowiadając swój udział na trzy miesiące naprzód na koniec roku obrachunkowego. Z ważnych powodów wspólnik może wypowiedzieć swój udział bez zachowania terminów wypowiedzenia, chociażby spółka była zawarta na czas oznaczony.
  8. Jeżeli mimo istnienia przewidzianych w umowie powodów rozwiązania spółki trwa ona nadal za zgodą wszystkich wspólników, poczytuje się ją za przedłużoną na czas nieoznaczony.
  9. Z ważnych powodów każdy wspólnik może żądać rozwiązania spółki przez sąd.
  10. Od chwili rozwiązania spółki stosuje się odpowiednio do wspólnego majątku wspólników przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Z majątku pozostałego po zapłaceniu długów spółki zwraca się wspólnikom ich wkłady, stosując odpowiednio przepisy o zwrocie wkładów w razie wystąpienia wspólnika ze spółki. Pozostałą nadwyżkę wspólnego majątku dzieli się między wspólników w takim stosunku, w jakim uczestniczyli w zyskach spółki.