Tematem tym zajmowałam się już we wpisie: Opłaty na rzecz SAWP, ZAIKS, STOART i innych organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi. Wskazałam tam na wyrok Trybunału Sprawiedliwości, w którym potwierdzone zostało, że udostępnianie telewizji i radia w pokojach hotelowych jest publicznym udostępnianiem.

Dzisiejszy wpis związany jest z niedawnym wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 lutego 2017r.  w sprawie C-641/15, która dotyczyła  kwestii austriackiego hotelu. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że artykuł 8 ust. 3 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że udostępnianie programów telewizyjnych i radiowych za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych nie stanowi udostępniania dokonywanego w miejscu dostępnym publicznie za opłatą. Cena za pokój hotelowy nie jest, podobnie jak cena za usługę gastronomiczną, opłatą wstępu żądaną konkretnie jako wynagrodzenie za publiczne udostępnianie programu telewizyjnego lub radiowego, lecz stanowi przede wszystkim wynagrodzenie za usługę noclegu, do której dodane są, w zależności od kategorii hotelu, określone dodatkowe usługi, takie jak udostępnianie programów telewizyjnych i radiowych za pośrednictwem odbiorników będących na wyposażeniu pokojów, a cena za te usługi co do zasady jest zawarta w cenie za nocleg i nie jest wyodrębniona. Chociaż przekazywanie sygnału za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych i radiowych zainstalowanych w pokojach hotelowych stanowi świadczenie dodatkowej usługi, która ma wpływ na standard danego zakładu hotelowego i w konsekwencji na cenę pokoju, to jednak w ramach badania istnienia czynności publicznego udostępnienia w rozumieniu, odpowiednio, art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 nie można uznać, że owo dodatkowe świadczenie jest oferowane w miejscu dostępnym publicznie za opłatą w rozumieniu art. 8 ust. 3 tej drugiej dyrektywy.

Z pełną treścią wyroku zapoznasz się tutaj.

Wyrok jest bardzo ciekawy w kontekście sporów na temat opłat pobieranych przez takie organizacje jak SAWP, ZAIKS, STOART i inne od hoteli, ale również od innych przedsiębiorców. Ciekawe, czy wyrok wpłynie na praktykę i orzecznictwo Sądów polskich. Odpowiedź uzyskamy dopiero po zakończeniu sprawy na gruncie polskich przepisów, w której strona powoła się na ten wyrok Trybunału Sprawiedliwości. Pytanie prejudycjalne do Trybunału nie dotyczyło bowiem samego publicznego udostępniania, a udostępniania za opłatą. Jeśli chodzi o pojęcie publicznego udostępniania, Trybunał orzekł już w poprzednich wyrokach, że zainstalowanie w pokojach hotelowych odbiorników i dostarczanie za ich pomocą sygnału telewizyjnego stanowi publiczne udostępnianie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, dotyczącego prawa autorów do ich utworów, a także w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115, dotyczącego prawa wykonawców i producentów fonogramów do godziwego wynagrodzenia. Jak podkreślił zaś Rzecznik Generalny w swojej opinii: „przedmiot i zakres ochrony przewidzianej w przepisach, których dotyczyły wymienione wyroki, jest inny niż w art. 8 ust. 3 dyrektywy 2006/115. Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 dotyczy bowiem bardzo szeroko ujętego prawa autorów do zezwalania lub zakazywania publicznego udostępniania ich utworów w jakiejkolwiek formie i za pomocą dowolnego środka przekazu. Z kolei art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 ustanawia jedynie prawo producentów fonogramów i wykonawców do jednorazowego wynagrodzenia z tytułu użycia opublikowanego fonogramu w celu jego publicznego udostępnienia.

Spółka cywilna

Agnieszka Wasilewska        28 marca 2017        Komentarze (0)

Spółka cywilna  to umowa pomiędzy wspólnikami, którzy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Spółka cywilna nie posiada podmiotowości prawnej, ani statusu przedsiębiorcy. Przy dokonywaniu czynności z innymi podmiotami, stroną pozostają wspólnicy. Wspólnicy są podmiotami prawa, spółka zaś jest wyłącznie łączącą ich umową. Każdy wspólnik będący osobą fizyczną musi posiadać wpis do CEIDG. Spółka nie posiada odrębnego majątku. Majątek spółki cywilnej to w rzeczywistości wspólne mienie wspólników objęte współwłasnością.

Umowa spółki powinna być zawarta na piśmie. Forma ta zastrzeżona jest dla celów dowodowych. Należy jednak pamiętać, że w przypadku wniesienia niektórych wkładów do wspólnego majątku wspólników, np. własności nieruchomości – do zawarcia umowy spółki wymagana jest forma szczególna, w przypadku nieruchomości aktu notarialnego.

10 informacji, które warto znać na temat spółki cywilnej:

  1. Udział w spółce cywilnej wiąże się z szeroką odpowiedzialnością. Wspólnicy odpowiadają solidarnie za długi spółki. Wszyscy wspólnicy odpowiadają majątkiem wspólnym oraz każdy z osobna całym swym majątkiem osobistym. Wierzyciel może żądać zaspokojenia z majątku wybranego przez siebie wspólnika, niektórych z nich lub wszystkich łącznie.
  2. Niezbędnymi elementami umowy spółki cywilnej jest oznaczenie stron umowy, celu gospodarczego oraz działań podejmowanych przez wspólników do jego realizacji. Umowa spółki cywilnej może być zawarta na czas oznaczony lub nieoznaczony. W nazwie muszą się znaleźć imiona i nazwiska wspólników z dopiskiem s.c., można dodatkowo zamieścić nazwę samej spółki, która będzie np. oddawać charakter jej działalności,
  3. Wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo na świadczeniu usług. Domniemywa się równą wartość wniesionych wkładów.
  4. Wspólnik nie może rozporządzać udziałem we wspólnym majątku wspólników ani udziałem w poszczególnych składnikach tego majątku. W czasie trwania spółki wspólnik nie może domagać się podziału wspólnego majątku wspólników.
  5. W braku odmiennego postanowienia umowy każdy wspólnik uczestniczy w zyskach i stratach ze spółki cywilnej w częściach równych. W umowie spółki można inaczej ustalić stosunek udziału wspólników w zyskach i stratach. Można nawet zwolnić niektórych wspólników od udziału w stratach. Natomiast nie można wyłączyć wspólnika od udziału w zyskach. Wspólnik może żądać podziału i wypłaty zysków dopiero po rozwiązaniu spółki. Jednakże gdy spółka została zawarta na czas dłuższy, wspólnicy mogą żądać podziału i wypłaty zysków z końcem każdego roku obrachunkowego.
  6. Co do zasady każdy ze wspólników spółki cywilnej jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki oraz umocowany do jej reprezentacji. Każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników prowadzić sprawy, które nie przekraczają zakresu zwykłych czynności spółki. Jeżeli jednak przed zakończeniem takiej sprawy chociażby jeden z pozostałych wspólników sprzeciwi się jej prowadzeniu, potrzebna jest uchwała wspólników. Każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników wykonać czynność nagłą, której zaniechanie mogłoby narazić spółkę na niepowetowane straty.
  7. Jeżeli spółka została zawarta na czas nieoznaczony, każdy wspólnik może z niej wystąpić wypowiadając swój udział na trzy miesiące naprzód na koniec roku obrachunkowego. Z ważnych powodów wspólnik może wypowiedzieć swój udział bez zachowania terminów wypowiedzenia, chociażby spółka była zawarta na czas oznaczony.
  8. Jeżeli mimo istnienia przewidzianych w umowie powodów rozwiązania spółki trwa ona nadal za zgodą wszystkich wspólników, poczytuje się ją za przedłużoną na czas nieoznaczony.
  9. Z ważnych powodów każdy wspólnik może żądać rozwiązania spółki przez sąd.
  10. Od chwili rozwiązania spółki stosuje się odpowiednio do wspólnego majątku wspólników przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Z majątku pozostałego po zapłaceniu długów spółki zwraca się wspólnikom ich wkłady, stosując odpowiednio przepisy o zwrocie wkładów w razie wystąpienia wspólnika ze spółki. Pozostałą nadwyżkę wspólnego majątku dzieli się między wspólników w takim stosunku, w jakim uczestniczyli w zyskach spółki.

 

 

Wiosna

Agnieszka Wasilewska        21 marca 2017        Komentarze (0)

Przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę

Agnieszka Wasilewska        06 marca 2017        Komentarze (0)

Jednym ze sposobów umożliwiających pracodawcy rozwiązanie stosunku pracy jest dokonanie  wypowiedzenia umowy. Do umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony zastosowanie będzie miał art. art. 30 § 4 kodeksu pracy. Zgodnie z tym przepisem pracodawca chcąc wypowiedzieć pracownikowi umowę w sposób niewadliwy obowiązany jest dokonać wypowiedzenia na piśmie wskazując w nim przyczynę, która ma być uzasadniona, konkretna i prawdziwa.

Naruszeniem przez pracodawcę tego obowiązku jest zarówno niewskazanie przyczyny, jak też ujęcie jej w sposób zbyt ogólnikowy, niewystarczająco jasny i konkretny, a także podanie innej przyczyny niż ta, która pracodawcę motywowała, a więc wskazanie przyczyny „nierzeczywistej” ( tak np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2016 r., II PK 363/14 ).

Zgodnie z aktualnym stanowiskiem Sądu Najwyższego w przypadku wskazania w piśmie o wypowiedzeniu umowy o pracę więcej niż jednej przyczyny, nie wszystkie muszą zostać udowodnione, aby wypowiedzenie zostało uznane za uzasadnione. Przyczyny prawdziwe i uzasadnione powinny jednak pozostawać w „istotnej proporcji” do pozostałych. W przeciwnym razie, wypowiedzenie może zostać skutecznie zakwestionowane przed sądem – pomimo stwierdzenia zasadności jednej czy dwóch spośród większej liczby przyczyn. ( tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14.4.2015 r., II PK 140/14 )

W cytowanym wyroku Sąd Najwyższy przełamał dotychczasową linię orzeczniczą, zgodnie z którą w przypadku podania kilku przyczyn wypowiedzenia, dla jego zasadności wystarczało, aby przynajmniej jedna z przyczyn okazała się prawdziwa i konkretna.

W przypadku wadliwego wypowiedzenia pracownikowi przysługuje prawo skierowania sprawy na drogę sądową poprzez sformułowanie roszczenia o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne, a gdy upłynął już okres wypowiedzenia i umowa uległa rozwiązaniu – o przywrócenie do pracy albo alternatywnie zgłoszenie roszczenia odszkodowawczego.

Więcej na ten temat znajdziesz tutaj.

 

Krajowy Rejestr Sądowy

Agnieszka Wasilewska        09 lutego 2017        Komentarze (0)

We wpisie Jak założyć działalność gospodarczą pisałam o zakładaniu działalności gospodarczej, prowadzonej przez jednego przedsiębiorcę.

Z innych moich wpisów wiesz już, że działalność gospodarczą można prowadzić również w formie spółki prawa handlowego: Forma prowadzenia działalności hotelarskiej

Jeśli chciałbyś założyć spółkę i w ten sposób prowadzić działalność gospodarczą (również hotelarską) musisz przede wszystkim podpisać umowę spółki. O formie umowy, jej treści i wymogach przy różnych rodzajach spółek napiszę w odrębnym wpisie.

Po zawarciu umowy spółki konieczne jest zarejestrowanie spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) – Rejestrze Przedsiębiorców. Zadaniem KRS jest udostępnienie informacji o statusie prawnym zarejestrowanego podmiotu, jego adresie, zmianach umowy spółki,  jego reprezentacji i td. Rejestr jest jawny – każdy ma prawo zapoznać się z danymi wpisanymi do rejestru. KRS spółki można sprawdzić również w Internecie pod adresem: https://ems.ms.gov.pl/krs/wyszukiwaniepodmiotu

Zarejestrować spółkę w KRS można drogą elektroniczną bądź tradycyjnie, składając wniosek w sekretariacie sądu albo wysyłając pocztą. System teleinformatyczny do rejestracji dostępny jest na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości (www.ms.gov.pl). Rejestrując spółkę przez Internet musisz skorzystać z udostępnionego wzorca umowy.

Przy składaniu wniosku w formie tradycyjnej w Sądzie musisz pamiętać, że wymaga on wypełnienia specjalnych formularzy, również dostępnych na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości i w sądach rejestrowych. Do formularzy należy dołączyć odpowiednie załączniki, przykładowo umowę spółki, listę wspólników, dowód uiszczenia opłaty sądowej i za ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym i inne. Szczegółowo opiszę tą procedurę przy omawianiu rejestracji poszczególnych spółek.